Donateursbrief februari 2018

Santpoort, 21 februari 2018

Lieve vrienden van ’t Mosterdzaadje,

Interieur van ’t Mosterdzaadje

Het voorjaar hangt in de lucht. De vogels beginnen er al weer lustig op los ie zingen. En in plaats van hun gezang als aankondiging van het nieuwe leven te ervaren, denk ik: ‘0, als ze maar niet te vroeg hun eieren uitbroeden, er kan nog zoveel koude komen’. Nou, dat is toch duidelijk verlies van onbevangenheid. En ongemerkt, naarmate ik ouder word, sluipt de schaduwkant van de zonnige dingen mijn gemoed binnen. Het leven leert me steeds meer dat niet alles zo vanzelfsprekend gaat. Daarom was ik ook heel blij ongeschonden uit de sneeuw in Oostenrijk teruggekeerd te zijn. Één keer verkeerd vallen en je zit tot je nek in het gips. Ik kan me geen ongemakken permitteren.

De stilte in het betoverende sneeuwlandschap was weldadig. Even afstand nemen en een boek lezen. Ik had ‘Kolja’ mee van Arthur Japin. Prachtig boek waarin stilte een belangrijke rol heeft. Stilte die een ruimte creëert waarin veel kan gebeuren. Een bron van inspiratie. Zelf kan de stilte intens beleven bij het luisteren naar muziek in ’t Mosterdzaadje. Een zaal bezoekers die de adem bij wijze van spreken inhoudt, je kunt een speld horen vallen. En dan niet alvast denken: ‘0, als er nou maar niemand een snoepje uit gaat pakken’.

Het viel niet mee deze vakantie het hoofd helemaal leeg te krijgen. Dochter Katja ging voor haar vierde chemokuur en die hakt er behoorlijk in. Ook op afstand voel je nog machtelozer, de beproeving die ze doormaakt. Zij laat het komen zoals het komt en vol goede moed staat ze, als ze weer opgekrabbeld is, in het leven.

Glas-in-loodraam

In februari zouden Pim en ik 50 jaar zijn getrouwd. Twee jaar geleden vierden we met de hele familie alvast deze datum. Bijzonder is dat Pim voor mij en voor veel mensen, nog zo aanwezig is. In ’t Mosterdzaadje ziet hij denk ik behoorlijk kritisch toe als er iemand blaadjes omslaat. Niemand die dat bijna beter kon dan hij. Nu mag ik blij zijn als er iemand is die deze taak aandurft, zoals op het donateursconcert. Daar waren overigens minder bezoekers dan ik had verwacht. Waarschijnlijk op voorhand afgeschrikt door drukte en gedrang bleven ze thuis. Ze liepen wél een heel mooi concert mis met veel lekkere koekjes en chocolaatjes. Pieter Wispelwey toonde zich naast zijn meesterlijke cellospel ook een weer een fantastisch verteller. En hij komt gewoon volgend jaar terug. Zijn Schubert-Brahms serie op cd is nog niet helemaal compleet.

In mei is het 35 jaar geleden dat het eerste concert werd gegeven in ’t Mosterdzaadje. Dat moment wil ik niet ongemerkt voorbij laten gaan. Hoe, dat is nog even een verrassing. Ik heb nog wat inspiratie nodig en clie put ik voorlopig niet uit de bron van stilte. Jullie donateurs, onder wie ook veel vrijwilligers, vormen de financiële en morele ruggensteun die nodig is om alles te organiseren en met jullie wil ik graag dat 35-jarig bestaan vieren.

Genoeg gemijmerd. Ik heb mijn ei hier weer gelegd en ga mezelf trakteren op een wandeling en luisteren naar de spechten en andere vogels. Met hun zal het ook allemaal wel goed komen. Zeker is dat er heel veel mooie concerten aankomen. Stuk voor stuk aanraders!

Met vriendelijk groeten
Paula Blom

Reacties zijn afgesloten.