Donateursbrief april 2018

Santpoort, 22 april 2018

Lieve vrienden van ’t Mosterdzaadje,

Vouwers en vullers

Alstublieft! Een cadeautje van het jubilerende Mosterdzaadje. Als dank en erkenning voor jullie die als donateurs misschien wel het meest exclusieve concertzaaltje in Nederland in stand helpen houden. Op zondag 13 mei, tevens de verjaardag van Pim, vieren we het 35 jarig bestaan. Dat was de dag dat in 1983 het eerste concert werd gegeven. Sergey Smirnov heeft voor ons jubileumconcert een programma samengesteld met muziek waar Pim van hield. Daarna heffen we het glas. Op de cd die speciaal voor deze gelegenheid is gemaakt spelen Pieter Wispelwey en Paolo Giacometti werken die ze eerder in ’t Mosterdzaadje uitvoerden. In het tekstboekje wordt door mij en anderen de 35 jaar nog eens samengevat. Ik hoop dat jullie er plezier van hebben.

Gedenken en vieren liggen altijd vooral in de meimaand dicht tegen elkaar aan. Op 4 mei na twee minuten stilte om 20.00 uur is er in ’t Mosterdzaadje een dodenherdenkingsconcert door het zigeunerduo La Manouche. Met mijn moeder, onderscheidde met de Yad Vashem oorkonde, gingen Pim en ik op 4 mei met haar mee naar het zigeunermonument in Amsterdam. Zij noemde dit de grootste vergeten groep slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Er was ook nooit iemand. Manito en Mouché nemen ons met hun muziek mee in de wereld van het reizende volk.

En als het leven wat minder zorgeloos is, vind je altijd wel weer een reden om iets te vieren. Dochter Katja is daar een goed voorbeeld van. Ze is blij dat de chemo achter de rug is en goed resultaat had. Ze omarmt het leven en bereidt zich voor op de tweede fase, de operatie. Dat het leven kwetsbaar is hebben we allemaal wel ondervonden, maar blijf het wél leven, zo veel als kan. Ik heb grote bewondering voor de oudere bezoekers in ’t Mosterdzaadje die de moed hebben op pad te gaan, zich onder de mensen blijven bewegen en genieten van de concerten. Ik moet nog maar zien of ik dat later nog doe.

Emilia tekent Ramsi

Over ouderdom gesproken…de dakpannen van ’t Mosterdzaadje liggen er sinds de bouw in 1887 op. Ze brokkelen af en zijn poreus. Bij regen is het een aanslepen van emmertjes en bakjes. Na alle uitstel van vervanging moet het er gewoon van gaan komen. Als gemeentemonument heb je met veel instanties te maken zoals ‘Welstand’. Ik verwacht binnenkort het groene licht. Door al dat gedoe kan er pas in augustus worden begonnen. Als op 7 september James Lisney het seizoen komt openen zijn we net wél of net niet uit de steigers. Ik ben zover dat ik denk: laat alles maar gebeuren zoals het komt. Onze webmaster, de pianist Patrick Hopper werd meteen enthousiast om voor de kosten een benefiet galaconcert te organiseren. Zoon Arent wil dakpannen laten adopteren. Van dat alles later meer. Nu nog even niet.

Ik ga een wat vreemde zomer tegemoet met alles wat er staat te gebeuren. Weemoedig denk ik aan de fietskampeertochten die Pim en ik altijd maakten. Ook met een dankbaar gevoel dat we dat tot het laatst hebben gedaan. Kamperen ga ik vast nog wel deze zomer. Niet lang, want sinds vorige zomer heb ik Ramsi, een oud poezenbeest in huis. Emilia tekende ons samen uit. Ik laat zogenaamd de poes aan een riempje uit. Dus dat is geen ballon….! We hebben het gezellig, ze loopt over mijn toetsenbord en ligt op de krant die ik lees. En één en al luisterend oor.

Met vriendelijk groeten
Paula Blom

Reacties zijn afgesloten.