Donateursbrief februari 2019

Santpoort, 20 februari 2019

Lieve vrienden van ‘t Mosterdzaadje,

‘Een wébsite?’, dacht ik ruim twintig jaar geleden, dáár ga ik allemaal niet aan meedoen. Maar er kwám een website, gebouwd door Patrick Hopper. Gewoon omdat hij veel van ‘t Mosterdzaadje houdt en het ook nog leuk werk vindt. Nu blijkt dat zelfs websites kunnen verouderen. Zo bereidde Patrick me voor op een overstap naar een ander systeem waardoor er veel meer ruimte en mogelijkheden kwamen. Afgelopen weken droomde onze webmaster zelfs in WordPress en heeft hij alle problemen die er waren weten op te lossen. ‘Ik heb er enorm veel van geleerd’, zei hij voldaan. Bij de eerste aanblik van een proefversie werd ik geconfronteerd met mijn eigen behoudenheid. Een verandering, een vernieuwing…Nee, liever het oude en vertrouwde voor mij. Maar dat duurde maar even gelukkig. De nieuwe website is fantastisch.

Patrick Hopper
foto: PoPictures
Mary-Ann Deuning

En ook de oude website blijft voor mensen die niet zo goed tegen verandering kunnen, bereikbaar. Maar die wordt niet verder bijgewerkt. Ben je op zoek naar iets dan tik je rechtsboven in wat je wilt weten en een paar seconden later zie je het in beeld. Ook kunnen e-mail boodschappen via de website verstuurd worden. Ik kreeg al meteen een afmelding voor de wekelijkse mailing van de concerten. Het werkt dus.

Die behoudende kant van mijn karakter trof me direct daarna nog een keer. Ik was op zoek naar een pak rijst in mijn voorraadkast. Toen Pim en ik zo’n vijf jaar geleden van een groot huis met kelder naar een flat verhuisden dacht ik: ‘Hoe kan ik hier mijn spullen allemaal kwijt?’. Ik vulde een kast in de gang met de blikken, potten en wereldgerechten. Vooral dat laatste kocht ik voor het krijgen van Artiszegels, waarna de volle kaart ongebruikt bleef liggen. Op zoek naar een pak rijst dus kwam ik van alles tegen. Veel heerlijkheden heel lang over de datum. Ik kookte Paellarijst en wilde er niet eens de vogeltjes blij mee maken. Mijn zelfopgelegde taak is nu alles uit de kast te trekken, niet te denken aan de honger in de wereld, niet luisteren naar de innerlijke stem van mijn moeder die zegt dat je geen eten weg mag gooien. De gedroogde peulvruchten krijgen nog een kans. De rest weggooien en geen voorraad meer aanleggen, ook niet voor zegeltjes.


Olivia tussen de krokussen

Deze taak past ook wel goed bij het grote schoonmaakgevoel, opgeroepen door het voor dag en dauw zingen van de vogels en de ontluikende narcissen, krokussen en sneeuwklokjes. Het blijft een tijd van uitkijken naar het voorjaar. Voor mij is, sinds Pim net op de dag van de lente in 2016 het leven liet, het ook een tijd van terugkeer naar de dagen ervoor. En ook een terugzien op een jaar geleden dat dochter Katja volop in haar chemokuren zat en doodziek was. Zij maakt alweer lange werkdagen en kijkt vooruit.

Vanaf januari kijk ik ook al het jaar vooruit en plande ik het nieuwe seizoen 2019-2020 al helemaal vol. Er zijn steeds grotere verrassingen te beleven in ‘t Mosterdzaadje, dat staat vast. Musici van heinde en ver hebben er veel voor over om in Santpoort ‘thuis’ te komen. Want zo wordt het gevoeld en zo krijgen zij het via anderen doorverteld.

Dat warme gevoel maken wij met elkaar. De grote aandacht, de gemoedelijke atmosfeer. En dankzij u als donateur is het mogelijk dit podium te behouden. Eindig ik nu met de slogan die mijn kleindochter Olivia bedacht: ‘Het beste muzikale maatje, vind je in ‘t Mosterdzaadje’

Vriendelijke groeten,
Paula Blom

Reacties zijn afgesloten.