Donateursbrief oktober 2017

Santpoort, 25 oktober 2017

Lieve vrienden van ’t Mosterdzaadje,

Mijn jongste kleindochter Emilia werd afgelopen week 4 jaar. De basisschool is nu haar voorland. De eindscriptie die ik in 1980 voor mijn studie Sociale Pedagogiek schreef was een vlammend betoog over het gevaar van integratie van kleuterschool en lagere school. Daarin sprak ik mijn angst uit voor de aanpassing van de kleuters naar boven toe, waarin het beeldend denken en spelen in het gedrang zouden komen ter meerdere glorie van cognitieve vaardigheden. Dat vind ik nog steeds, maar in die jaren had ik nooit kunnen voorzien dat de gemiddelde kleuter nu beter overweg kan met een tablet en mobieltje dan ik zelf. Dat de fantasie nog springlevend is bewees wel een tekening die Emilia voor me maakte. Links in de hoek, naast zichzelf en haar zusje zie je ‘een engeltje uit de dierentuin.’ Toen ik haar vragend aankeek zei ze: ‘Ja, een vlinder.’ We waren in de vlindertuin van Artis geweest.

Maar goed, Emilia is klaar voor de stap naar de basisschool. En al is het dus geen kleuterschool en zijn de klassen veel te groot, het is een ongelooflijke rijkdom als je het vergelijkt met de kinderen die in modderige vluchtelingenkampen in Bangladesh verstoken zijn van alles. Naarmate ik langer meeloop in dit leven leer ik steeds beter relativeren.

De andere kleinkinderen beginnen boven mijn hoofd uit te groeien en zitten in min of meerdere mate in de pubertijd. We wonen niet ver van elkaar vandaan maar hun leven waarin school, sport en het sociale hun dag bepalen schept wel een afstand. Als oma zou ik wellicht meer in hun wereld mee moeten kijken, maar deze oma heeft zelf haar handen nog zo vol. Mijn leven speelt zich voor een groot deel af rond alles van ’t Mosterdzaadje. Daar maken jullie als donateurs en vrijwilligers ook deel van uit. Zonder jullie financiële en morele ruggensteun was het niet mogelijk. Met elkaar houden we een prachtig podium in stand. Onze Stichting is één van de ongesubsidieerde instellingen in Velsen. De wethouder is van plan bij al die instellingen een bezoek af te leggen. Jammer genoeg is dat niet tijdens het bijwonen van een concert. Volgens mij zou dat pas echt een werkbezoek zijn.

Sinds twee maanden heb ik in huis gezelschap van een oude poes. Nadat het leukst denkbare katertje precies een maand na Pim het leven liet, durfde ik niet zo direct een nieuwe, bang dat ik me zou gaan hechten. Maar dit oude poezenbeest kwam op mijn pad en ik kan er veel tegen praten. Ze ligt op de krant die ik lees en loopt over mijn toetsenbord als ik werk en de vlokken haar dwarrelen in het rond. Maar gezellig is het zeker.

Ik had de eer geïnterviewd te worden voor de glossy ‘Santpoort’ die heel mooi en eenmalig uitgebracht werd voor het 100-jarig bestaan van de Dorpskerk. En er zijn heel wat overeenkomsten te vinden in deze kerk en het voormalige kerkje. Verbondenheid is het sleutelbegrip.

We hebben de eerste twee maanden van het nieuwe seizoen achter ons. Wat een bijzondere optredens waren er en wat komt er de komende twee maanden ook weer veel moois aan. Met oprechte trots sluit ik het programma van de maanden november en december hierbij in.

Tot ziens!
Paula Blom

Reacties zijn afgesloten.