Donateursbrief december 2017

Santpoort, 18 december 2017

Lieve vrienden van ’t Mosterdzaadje,

‘Hoe gaat het met je?’, vroeg op een avond in december de pianist die moest optreden aan mij. ‘Goed hoor’, antwoordde ik luchtig. ‘Maar hoe gaat het éérlijk gezegd met je?’, drong hij aan. Toen vertelde ik hem wat ik net had gehoord en wat bijna nog niemand wist, en dat ik nu ook aan jullie ga vertellen.

Het mij gaat het goed, maar dochter Katja kreeg de diagnose kanker. Ze gaat een jaar lang van kuur naar kuur en een operatie tussendoor. Die stoere sterke dochter is als huisarts aan de verkeerde kant van de tafel komen te zitten. Ze staat aan het begin van een hoge berg die beklommen moet worden. En daar word je van binnen heel stil van. Zijzelf keek alvast over de top en boekte nog voor ze haar eerste ‘cocktail’ kreeg een zomervakantie in Griekenland. Met uitzicht op het blauwe water gaat ze vol goede moed een onvrijwillig sabbatical jaar in. En juist nu weer besef je goed wat ’t Mosterdzaadje voor ons – kwetsbare creaturen – te bieden heeft. De muziek, de musici, het samen luisteren, de stilte en de aandacht. De gelegenheid om je met elkaar en jezelf verbonden te weten.

’t Mosterdzaadje waar jullie als donateur zo bij betrokken zijn, wordt onder musici in binnen- en buitenland steeds meer de plek waar je gespeeld moet hebben. Als frequent luisteraar van Radio 4 hoor ik de namen langskomen van musici die ons podium goed van binnen kennen of er binnenkort hun entree maken. Iemand die al vanaf het begin in 1983 regelmatig optreedt is Pieter Wispelwey. Deze cellist is over de hele wereld een veel gevraagd musicus. Hij voelt zich niet te groot om op vrijdag 16 februari om 20.00 uur een concert te verzorgen waarmee hij de donateurs bedankt voor het in stand helpen houden van dit nog steeds unieke podium.

Zowel januari als februari kent een spectaculair aantal grote namen die niet eerder in ’t Mosterdzaadje waren. Ik kan alle concerten van harte aanbevelen. De twee nieuwjaarsconcerten zijn traditioneel in handen van de Londense pianist James Lisney. Hij neemt voor de vrijdagavond zijn jongste dochter Emma mee, een violiste die niet onopgemerkt blijft. Zondag soleert hij met Schubert en Chopin. De zondag die niet in het programma van februari staat ben ik in Oostenrijk, op de plek waar Pim en ik alle jaren terugkeerden omdat het er zo mooi en stil is. Mijn herinneringen aan die tijd koester ik en voel ze als een grote rijkdom.

Nu staan we voor een nieuw jaar. Ik wens voor jullie allemaal veel lichtpuntjes. Soms moet je er wat moeite voor doen om ze te ontdekken. Ze kunnen in heel kleine dingen zitten. Op de kaart die Hanny Donker maakte, licht ’t Mosterdzaadje op uit de schaduw.

Tot ziens!
Paula Blom

Reacties zijn afgesloten.